[][][]... کلبه چوبی ...[][][]

کاش عشق را از پلک های خود می آموختیم...

 

پلک هایی که تا وقتی خوندر رگ هایشان جاری است،

 

هردم برهم بوسه می زنند

 

 پلک هایی که از سحر تا پاسی از شب

 

برای در آغوش کشیدن هم لحظه شماری می کنند

 

پلک هایی که حتی برای دقیقه ای کوتاه هم نمی توانند

 

دوری از یکدیگر را تاب بیاورند پلک هایی که

 

در لحظه مرگ هم در آغوش یکدیگر جان می دهند

عشق را باید از آن ها آموخت!...

 

                                                              

+نوشته شده در دوشنبه 22 خرداد 1391ساعت15:22توسط kolbecho0bi | |

💬 نظرات کاربران
💬ثبت نام کاربران
💬ورود کاربران